1. يك آقاي نسبتا محترمي هست در اين دانشكده، به گمانم دانشجو هم هست ايشان. نامش را نگويم شايد بهتر باشد( گرچه با ارائهي توصيفات تكميلي، واضح خواهد بود كه كيست) جلسهي اول پيگيري مطالبات را كه در خلدون برگزار شد، او اجرا كرد. خيلي هم خوب از پسش برآمد، بايد اذعان كنم كه آن روز با اجرايش حال زيادي كردم( به خصوص در برابر گريزهاي آشكار و توجيهات نچسب قمصري) از قضا، جلسه دوم پيگيري مطالبات هم مصادف شد با دومين اجراي آن آقا. اين بار احساس كردم كه مضاف بر نطق نافذ و اجراي خلاقانه اش، در ايجاد التهاب و هيجانات كاذب و به قول گفتني «جو دادن» هم مهارت قابل توجهي دارد. سومين حضور كوبنده اش اما در برنامه ي ديروز بود، آن جا كه با سومين هنرش آشنا شدم. آن هم از نزديك. فكرش را بكن! لگد زدن هاي مكرر او و دوستانش به بساط تريبون آزاد. يك جور لمپنيسم شايد.
2. ديروز البته مي توانستيم شاهد تريبون آزادِ پوياتر و رها تري هم باشيم- اگر قمپزهايي كه در دو جلسه اخير تالار جناب خلدون دَر شد، اندكي حقيقي ميبود- با اين حال همين هم غنيمتي است، خيلي ها را روشن كرد، خيلي ها چون من كه تا يك ماه قبل، نوشتن در امثال سمر برايشان همچون يك سلام و عليك خشك و خالي با اعضاي بسيج ناگوار بود.
حامد موسوی
ادامه مطلب
