«جناب آقای دکتر کچویان اگرچه از برجستهترین مدرسان این دانشکده است وجایگاه رفیع علمیاش در حوزههای تخصصی قابل انکار نیست، اما در مقام مدیر گروه جامعهشناسی چندان که باید راه به صواب نرفته و یک تنه با اتکا به ابزارهای غیرقانونی و غیراخلاقی راه تحقق همهی مطالبات را سد کرده است».
(ضمیمهی شمارهی 49 واحه، شمارهچهارم، 17/12/87)
بیشک آنچه که بر غنای علمی آکادمی فزونی میبخشد، پرسشگری و روحیه تکاملگرایی علمی است. مصداق این نوع رفتار آنجایی است که «ناقد»، نقد خود را به «نقدشونده» میدهد و از او میخواهد که نظرات خود را برای غنای هرچه بیشتر نقد بیان کند. سپس نقدشونده با حفظ احترام علمی به پاسخگویی میپردازد و...
نمونهی دیگر از پرسشگری، حاصل جهل به مطلبی خاص است که باز در این مورد هم اخلاق پرسشگرانه حرف اول را میزند و تبعاً پاسخگویی اخلاقمدارانه.
جریان های پیش آمده در چند روز اخیر – با سابقه ای طولانی- بر هر عاقلی آشکار می سازد که آنچه که در روند پیش گرفته جریان سازان وجود دارد، نه پرسشگری، بلکه «اتهام زنی های بی اساس» و «گمانه زنی های بی پایه » است که اغلب ساخته و پرداختهی قوهی متوهمهی کسانی است که بواطن علّی عمل خویش را، در لفافه کلمات پاکیزه ای چون «اخلاق» و «انسانیت» و حتی آیات قرآن پنهان می کنند. بی شک اینجا دیگر نه «تقوایی» می ماند و «تعالی» و نه «پیشرفتی».
سروش صادقی
ادامه مطلب
