شماره پنجم، اسفند۱۳۸۷
دو هفته نامه علمی،فرهنگی،سیاسی سمر
شماره پنجم، اسفند ۱۳۸۷
صاحب امتیاز: بسیج دانشجویی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
مدیر مسئول: عبدالحمید ضرابی
سردبیر: محدثه چیتگرها
زیر نظر شورای سیاست گذاری
«جناب آقای دکتر کچویان اگرچه از برجستهترین مدرسان این دانشکده است وجایگاه رفیع علمیاش در حوزههای تخصصی قابل انکار نیست، اما در مقام مدیر گروه جامعهشناسی چندان که باید راه به صواب نرفته و یک تنه با اتکا به ابزارهای غیرقانونی و غیراخلاقی راه تحقق همهی مطالبات را سد کرده است».
(ضمیمهی شمارهی 49 واحه، شمارهچهارم، 17/12/87)
بیشک آنچه که بر غنای علمی آکادمی فزونی میبخشد، پرسشگری و روحیه تکاملگرایی علمی است. مصداق این نوع رفتار آنجایی است که «ناقد»، نقد خود را به «نقدشونده» میدهد و از او میخواهد که نظرات خود را برای غنای هرچه بیشتر نقد بیان کند. سپس نقدشونده با حفظ احترام علمی به پاسخگویی میپردازد و...
نمونهی دیگر از پرسشگری، حاصل جهل به مطلبی خاص است که باز در این مورد هم اخلاق پرسشگرانه حرف اول را میزند و تبعاً پاسخگویی اخلاقمدارانه.
جریان های پیش آمده در چند روز اخیر – با سابقه ای طولانی- بر هر عاقلی آشکار می سازد که آنچه که در روند پیش گرفته جریان سازان وجود دارد، نه پرسشگری، بلکه «اتهام زنی های بی اساس» و «گمانه زنی های بی پایه » است که اغلب ساخته و پرداختهی قوهی متوهمهی کسانی است که بواطن علّی عمل خویش را، در لفافه کلمات پاکیزه ای چون «اخلاق» و «انسانیت» و حتی آیات قرآن پنهان می کنند. بی شک اینجا دیگر نه «تقوایی» می ماند و «تعالی» و نه «پیشرفتی».
سروش صادقی
ادامه مطلب
درباره نحوه شکل گیری نهاد دانشگاه در ایران، جایگاهش در امروز و آینده کشور و کارامدی و ناکارمدی اش و دلایل و براهینش به تفصیل فراوان می توان سخن گفت، کماآنکه بسیاری از اساتید و اندیشه وران نیز نوشته اند و گفته اند. و من با دو پیش فرض کلی حرفم را شروع می کنم و مفروض می گیرم درستی شان برای مخاطبان این نوشته، قبلا اثبات شده است.
بدین قرار: 1- نهاد دانشگاه، نهادی برخواسته از دل مردم و تمدن کشور ما نیست و نهادی است که در کشاکش ورود مدرنیته به ایران، از بالا و توسط نهاد قدرت، وارد شد و به بدین دلیل که به فضای فکری کشورمان تزریق شد، برای متن نیروهای فکری جامعه، ناآشنا و بیگانه می نمود و کارکردهایش مبهم بودند. 2- دلایل متفاوتی ذکر شده است اما توافق بر این است که امروز، جایگاه دانشگاه در کشور ما، و به طریق اولی جایگاه آکادمی های علوم انسانی در ایران، آنچنان که باید نیست و دانشگاه نقش و جایگاه مؤثری در هدایت کشور ندارد.
محمد ملاعباسی
ادامه مطلب
از قضای روزگار برعکس همیشه به اتوبوس می رسم. کمی به هم خیره خیره نگاه می کنیم و بعد یخمان وا می رود، می خندیم و لبمان به سلام نیم بندی تر می شود. ورودی 85 انسان شناسی است. کم کم حرفمان می آید و از واحدهای اختیاری تا استادها و امتحانها و... لای بحث ها رژه می رویم...وسط همین حرفهاست که ماجرای خودکشی را می فهمم، بماند که هرچه نشانه می دهد یادم نمی آید که را می گوید و او سر تکان می دهد که طبیعی است، دوستان زیادی نداشت. تمام ترافیک تا خانه را با حال گرفته، کز می کنم میان جمعیت اتوبوس و... به خانه می رسم. خبر را جهانی می کنم و بعد چند روز لای کتابها و جزوه ها یادم می رود...
"در اعتراض به ساختارهایی که ما را..." زیرش هم یک طومار برای امضا و اعلام حمایت و... دهن کجی می کند. صدای نعره های معترض گوشم را پر می کند: " در این که دانشگاه تونسته ما رو به لجن بکشه شکی نیست..." کسی هم در آن میانه قرآن می خواند، تست معارف بود سال کنکورمان به گمانم: " ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم..."
زهرا شهرزاد
ادامه مطلب
